Δημοτικές Κοινότητες

Χρυσό Σερρών
Δημιουργήθηκε μετά την απελευθέρωση της ευρύτερης περιοχής από τον οθωμανικό ζυγό το 1832. Παλαιότερη ονομασία του ήταν "Τουπολιάν" ή Τοπολιάνη. Άλλες ονομασίες Τοπόλτζος: αναφέρεται σε χρυσόβουλο του Στεφάνου Δουσάν το 1345. Τοπόλτζα: αναφέρεται σε κώδικα της Παλαιάς Μητρόπολης Σερρών. Τοπόλνιτσα: όνομα που χρησιμοποιήθηκε στα τέλη του 19ου και τον 20ο αιώνα. Τιπουλιάν: δημώδης τύπος. Από το 1926 το χωριό παίρνει το όνομα Χρυσό. Από μαρτυρίες γερόντων, γίνεται γνωστό ότι δόθηκε το όνομα αυτό λόγω του πλούτου που είχε συγκεντρωθεί την εποχή εκείνη, καθότι η παραγωγή γεωργικών προϊόντων και ιδιαίτερα καπνού, απέδιδε αρκετό εισόδημα αλλά και της συνήθειας που είχαν οι νεαρές κοπέλες και οι νιόπαντρες κατά τις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, να φοράνε δύο - τρείς ή περισσότερες σειρές χρυσά φλουριά στο λαιμό τους.

Άγιο Πνεύμα Σερρών
Έλαβε το όνομα Μονόσπιτο ή Μονοσπίτια κατά τη βυζαντινή εποχή - Βεζνίκο ή Βεζνίκοϊ δηλ. χωριό του ζυγού ακριβείας και σε ελεύθερη απόδοση "Δικαιοχώρι", κατά την τουρκική κατοχή - Μόνοικον, κατά την τριετία 1927-1930, και από τότε Άγιον Πνεύμα, από το ομώνυμο Μοναστήρι.

Νέο Σούλι Σερρών
Παλιότερα ονομάζοταν Σουμπάσκιοϊ δηλ. χωριό με πολλά νερά. Η σημερινή ονομασία του εδόθη το 1913, λόγω της ηρωικής κατά των Βουλγάρων αντίστασης των κατοίκων του.

Πεντάπολη Σερρών
Η Πεντάπολη είναι το πρώην Κεφαλοχώρι των Δαρνακοχωρίων και δεσπόζει μεταξύ αυτών: του Ν. Σουλίου. του Αγίου Πνεύματος, του Χρυσού και του Εμμ. Παπά. Γι αυτό άλλωστε ονομάστηκε Πεντάπολη.
Σε ιστορικό αρχειακό υλικό της Οθωμανικής αυτοκρατορίας του Συμβουλίου Προεδρίας Κων/πουλης, η Πεντάπολη τον 13ο αιώνα αναφέρεται με το Βυζαντινό όνομα "Ξυλοπήγαδο". Στα μέσα του 14ου αιώνα ονομάζεται από τον γραμματέα του Σουλτάνου "Σαρμουσακλή" και το 1927 μετονομάζεται σε Πεντάπολη. Παλαιότερα ήταν γνωστή με το όνομα Σαρμουσακλή, τοπωνύμιο συνδεδεμένο με την παραγωγή σκόρδου, καθώς στα τουρκικά sarmisak σημαίνει σκόρδο. Σε Βυζαντινή απογραφή, πρώτος ιδιοκτήτης της Πεντάπολης αναφέρεται ένας απόγονος των Παλαιολόγων.

Εμμανουήλ Παππάς Σερρών
Πρόκειται για την παλαιότερη Δοβίστα ή Ντουβίστα, γενέτειρα του φιλικού και αγωνιστή του 1821 Εμμανουήλ Παπά προς τιμήν του οποίου μετονομάστηκε.

Μέταλλα - Συκιές Σερρών
Σε αυτό εγκαταστάθηκαν πρόσφυγες από τον Πόντο (από το Κιουσμούς Μετέν) αλλά και από τη Μικρά Ασία. Οι κάτοικοι του Κιουμούς Μετέν, ήρθαν από την Αργυρούπολη του Πόντου (Κιουμουσχανέ) επειδή στο Μετέν υπήρχαν Μεταλλεία χρυσού. Το όνομα του χωριού Μετάλλων πριν την έλευση των Ποντίων, ήταν "Νούσκα" και καλύτερα "Άνω Νούσκα" και πιθανόν να προέρχεται από το Αννούσκα, που στα σλάβικα σημαίνει "μικρή Αννούλα".
Διοικητικά στα Μέταλλα υπάγεται και ο μικρότερος οικισμός του Δήμου σε έκταση και πληθυσμό, το Σοκόλ ή Συκιά, όπως λέγεται λόγω των πολλών συκιών που υπήρχαν στην περιοχή.

Δαφνούδι Σερρών
Πρώτοι κάτοικοι ήταν μετανάστες από άλλα μέρη, όπως τη Δράβοστα και τα Μέταλλα. Η ιστορία του αρχίζει, το έτος 1785, ίσως και παλιότερα γιατί στην περιοχή κατοικούσαν ήδη αρκετοί Τούρκοι. Στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, κάτοικοι από την Δοβίστα και τα σημερινά Μέταλλα, μετακόμισαν στο Δαφνούδι, που τότε ονομάζονταν "Κάτω Νούσκα". Το 1908 ονομάστηκε Δαφνούδι. Αφορμή για την αλλαγή, σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε η επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου, στον οποίο οι κάτοικοι πρόσφεραν ένα στεφάνι από δάφνες, από τις οποίες προέκυψε το όνομα Δαφνούδι. Το 1914, εγκαταστάθηκαν στην Ανατολική πλευρά του χωριού πρόσφυγες από την Δυτική Θράκη.

Τούμπα Σερρών
Είναι κυρίως γνωστή για τη θαυματουργή εικόνα που φυλάσσεται στη ομώνυμη Ιερά Μονή της Αγίας Τριάδος, η οποία ιδρύθηκε το 1883.

Νέος Σκοπός Σερρών
Ο οικισμός δημιουργήθηκε από πρόσφυγες του Σκοπού της Ανατολικής Θράκης, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη σημερινή θέση του Νέου Σκοπού μετά την ανταλλαγή πληθυσμών το 1922.

Νεοχώρι Σερρών
Ήταν παλιότερα μετόχι της μονής Κουτλουμουσίου του Άγιου Όρους.

Πεθελινός Σερρών
Ο οικισμός ιδρύθηκε κατά τους κλασσικούς χρόνους και συνέχισε να υφίσταται στην ελληνιστική, τη ρωμαϊκή και τη βυζαντινή εποχή. O σημερινός οικισμός ιδρύθηκε στις αρχές της τουρκοκρατίας. Στο Μακεδονικό Αγώνα ο Πεθελινός είχε συμμετοχή και έδωσε στην πατρίδα τον Μακεδονομάχο Θεόδωρο Καραθεοδώρου.

Μονοβρύση Σερρών
Οι κάτοικοι της Μονόβρυσης είναι απόγονοι προσφύγων που ήρθαν από το χωριό Παπουτσάκ Ντεβρέτ της Μ.Ασίας το 1922. Το καθεστώς δε της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τους είχε προτείνει να επιλέξουν μεταξύ της Ελληνικής γλώσσας και της Ορθόδοξης Θρησκείας και να κρατήσουν ένα από τα δύο. Αυτοί επέλεξαν, μια και δε γινόταν αλλιώς, τη θρησκεία τους.

Ψυχικό Σερρών
Επί τουρκοκρατίας το χωριό είχε το όνομα Βερτσιάνι ή Βερτζιανή. Η λέξη Βερτζιάνι είναι σύνθετη λέξη και στη τούρκικη γλώσσα σημαίνει "δώσ´ μου τη ψυχή σου".

Παραλίμνιο Σερρών
Είναι γνωστό στη Βυζαντινή εποχή ως χωριό του "Βερνάρους". Επί της τουρκοκρατίας λεγόταν Βερνάρ, ονομασία που προέρχεται από τις λέξεις βερ=δώσμου και ναρ=ρόδι.

Βαλτοτόπι Σερρών
Το παλαιότερο όνομα του οικισμού ήταν Μπειλίκ Μαχαλέ.

Μεσοκώμη Σερρών
Οι πρώτοι κάτοικοι έφτιαξαν καλύβες από καλάμια που έκοβαν από το βάλτο, ενώ όταν εγκαταστάθηκαν στο σημερινό οικισμό έχτισαν την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου.

keine Daten hinterlegt

Εμμανουήλ Παππάς
Σερραίος Αρχιστράτηγος των Μακεδονικών Δυνάμεων 1821

Εγεννήθη στη Δοβίστα Σερρών 1773
Ετάφη στη Ύδρα 5.12.1821

Ο Εμμανουήλ Παππάς (1772 - 1821) ξεκίνησε από το χωριό Δοβίστα Σερρών, σημερινό Εμμανουήλ Παππάς, με πολύ λίγες γραμματικές γνώσεις, για να εξελιχθεί σε μεγαλέμπορα των Σερρών με καταστήματα στη Βιέννη και στην Κωνσταντινούπολη.

Ο αγώνας του
Στην Κωνσταντινούπολη, ο Εμμανουήλ Παππάς και κατόπιν εντολής του Αλέξανδρου Υψηλάντη, προκειμένου να προετοιμάσει τον ξεσηκωμό των κατοίκων της Μακεδονίας, αγοράζει όπλα και πολεμοφόδια και στις 23 Μαρτίου 1821 τα φορτώνει σε καράβι και αναχωρεί για το Άγιο Όρος, που θεωρούνταν σαν ο πλέον "κατάλληλος τόπος" για τον επικείμενο ξεσηκωμό. Εκείνη την εποχή στα 20 μοναστήρια της Χερσονήσου του Άθω μόναζαν 3.000 άνδρες, αριθμός κάθε άλλο παρά ευκαταφρόνητος για στρατολόγηση, ενώ αρκετοί από αυτούς είχαν κιόλας μυηθεί στη Φιλική Εταιρεία.

Ο Εμμανουήλ Παππάς αποβιβάζεται στην Μονή Εσφιγμένου και αμέσως δίνει το έναυσμα της Επανάστασης πρώτα στα γύρω χωριά και ύστερα σχεδόν σε όλα. Στις 2 Ιουνίου οι ελληνικές δυνάμεις προελαύνουν προς τη Θεσσαλονίκη αλλά στην ουσία πρόκειται για "ρέπελο ασκέρι" που δεν μπορεί να προχωρήσει χωρίς ενισχύσεις, πολεμοφόδια και το κυριότερο ηγεσία. Γι αυτό και η Επανάσταση στη Χαλκιδική θα συρρικνωθεί γρήγορα και οι επαναστάτες θα περάσουν 4 ½ μήνες (Ιούνιος - Οκτώβριος 1821) αποκλεισμένοι στις δύο χερσονήσους. Είναι η εποχή που ο Δημ. Υψηλάντης ονομάζει τον Παππά "πληρεξούσιον αρχηγόν και διοικητήν των στρατιωτικών δυνάμεων του Αγίου Όρους της Κασσάνδρας και της Θεσσαλονίκης".

Αλλά το επαναστατικό κίνημα του Εμμανουήλ Παππά όπου να ΄ναι φτάνει στο τέλος του. Η πτώση της Κασσάνδρας και "η αντιδραστική στάση" των μοναχών κάνουν την κατάσταση απελπιστική, ενώ άγριος, αποφασιστικός ακάθεκτος εισβάλλει ο Μεχμέτ Εμίν πασάς της Θεσσαλονίκης καταστρέφοντας, καίγοντας, σφάζοντας και ισοπεδώνοντας τα πάντα. Και τότε ο Εμμανουήλ Παππάς θα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Μονή Εσφιγμένου, να μπει σε ένα καράβι και να πάρει την κατεύθυνση της Ύδρας, έχοντας μαζί του, το μικρό του γιο τον Γιαννάκη καθώς και το προσωπικό του αρχείο.

Όμως, οι μέχρι τότε κακουχίες, η κούραση αλλά και η απογοήτευση είχαν φθείρει την υγεία του Σερραίου επαναστάτη, με αποτέλεσμα να πάθει καρδιακή προσβολή και να πεθάνει, πριν το καράβι φθάσει στην Ύδρα, στην οποία και θάφτηκε το σώμα του στις 5 Δεκεμβρίου 1821 με τιμές στρατηγού. Στις 17/5/66 τα οστά του μεταφέρθηκαν στα Σέρρας και τοποθετήθηκαν στη βάση του ανδριάντα του ήρωα, που κοσμεί την κεντρική πλατεία Ελευθερίας.

keine Daten hinterlegt

keine Daten hinterlegt